Zo, nu nogmaals een bericht vanuit India!

Ik hoop dat jullie de andere 2 berichten op mijn weblog hebben kunnen vinden! Er waren wat probleempjes bij het internetcafe. Het internet is niet uitgevallen, maar ik werd van mijn account afgegooid door de manager. Geen idee waarom, en hij wilde het ook niet toegeven. Het was in ieder geval niet mijn fout, maar ja, dat verandert er niks aan dat mijn verhaal weg is. De eerste helft staat er wel op.

Waar was ik gebleven: de sari! Geen idee hoe ik dat ding zelf om moet doen, dus daarom heeft Premalatha hem bij mij omgedaan. Iedereen vond het helemaal geweldig. Ze waarderen het hier enorm als je meedoet met de Indian Lifestyle. Zo kreeg ik vandaag bij het ACCC zo n mooie stip tussen mijn wenkbrauwen en bangles om mijn armen. Iedereen in het wijkje ziet het meteen en zegt: good, good.

Typisch indiaas: 10x iets uitleggen of vragen, 10x een ander antwoord krijgen en vervolgens gebeurt er van alles, maar niet dat waar je om gevraagd hebt. Zo wilde ik geld halen, maar ik heb nooit een ATM gezien. Dus ben ik het later maar gaan halen met iemand van het ACCC. Ik krijg het gevoel dat mensen hier vaak maar gewoon jaknikken, omdat ze eigenlijk geen woord verstaan van wat je zegt. De chauffeur, Praveen, belde mij toen ik bij het ACCC was om te vragen of ik mee zou rijden vanaf st. Davids. Ik zei dat ik naar hem toe zou komen. 3x herhaald: I, WILL, COME, TO YOU. Eindresultaat: hij komt naar mij toe, terwijl ik afgezet werd op de school. En dan vraagt hij aan mij waarom ik niet bij het ACCC was. Ja, duuuh! Haha, maar dat zijn wel de dingen die het hier gewoon superleuk maken. Als je echt haast hebt is het vervelend, maar tot nu toe kan ik er echt wel om lachen!

Donderdag 16-07.

Om 16h had Famie een afspraak geregeld met 2 moedewrs uit de buurt. Ze waren er aardig en bereid om wat vragen te beantwoorden. Ik wil met alle moeders gesproken hebben, voordat ik wegga, zodat ik het kan verwerken in mn eindrapport. Door met ze te praten (Famie is de tolk) realiseer ik me nog meer hoe verschrikkelijk zwaar het leven hier is. Op het eerste gezicht lijkt het allemaal wel zn gangetje te gaan in dat wijkje, maar als je de verhalen hoor besef je dat er ontelbaar veel problemen spelen die ze niet zelf kunnen oplossen omdat de middelen er simpelweg niet voor aanwezig zijn.

4 maanden lang wordt er door de mannen gevist om geld te verdienen. De overige 8 (!) maanden is het afzien: het regenseizoen komt en alles overstroomt, meestal is er maar geld voor 1 maaltijd per dag. Nu zag ik ook in hoeveel meerwaarde het ACCC heeft en kan hebben.

Alleen al het feit dat de kinderen goede voeding krijgen maakt al een groot verschil. De vrouwen vertellen dat ze dagelijks vooruitgang zien bij hun kinderen.

Het is zo belangrijk om hier vrijwilligers naar toe te sturen en geld beschikbaar te krijgen. Dat heeft gewoon resultaat!

Ik merk ook dat de buurtbewoners betrokkener worden. Schoolkinderen komen een handje helpen, moeders komen een halfuurtje meespelen met de kinderen en de kinderen schijnen gezegd te hebben dat ze nergens anders meer heen willen. Draagvlak is hier dus geen probleem!

Vandaag zijn de schilders begonnen met het echte schilder werk. Alleen al de grondverf doet wonderen.

Het was een goed verlopen dag vandaag, met veel ballonnen, koekjes, melk en rijst. Maar, toen de kinderen naar huis gingen zat een van de vrouwen die langs was gekomen op het ACCC opeens te huilen. Ik ging naast haar zitten en hield haar vast. Ik hoefde haar niet eens in de ogen te kijken om haar wanhoop te kunnen zien: ik kon het voelen... uit haar Tamil en gebaren kon ik helaas niet opmaken waar ze zo n verdriet om had. Ik wil nog een gesprek met haar hebben met Famie erbij, zodat ze kan vertellen. Ik wil haar verhaal weten.  

Ik was voorbereid op een armoedig buurtje met arme mensen, maar door de gesprekken en de tijd die ik hier doorbreng, kom ik steeds dichter bij de kernproblemen die hier spelen en wordt ik geconfronteerd met concrete tekenen van armoede en uitzichtloosheid. Vandaag was de eerste keer dat ik echt diep geraakt was.

Ik schreef dit in famies huis en daar lagen de vissersjongens op de grond te slapen. Toen ik ze zo zag en bedacht wat voor een leven ze hebben, zou ik ze zo graag naar school zien gaan, een goede baan krijgen en een zorgeloos bestaan leiden....helaas zit dat er voor hen denk ik niet in.

De millenniumdoelen zijn er dus echt niet voor niks!

Door de ervaringen bij het project en het zien van het harde leven zijn alle andere dingen die ik meemaak makkelijk in perspectief te zetten. Ik heb daarom totaal geen last van het slapen op een hard bed in een kamer met 3 mensen, smerig sanitair, onbekend eten en de continue aandacht die je hier krijgt als buitenlander. Je gaat hier gewoon back to basic en dan zie je nog eens goed in dat dit alles is wat je nodig hebt: eten, drinken, kleren, een dak boven je hoofd, educatie en liefde. De rest is bijzaak. Ik verwacht dat ik dus wel weer even moet wennen als ik weer thuis ben.

Alles gaat hier dus helemaal prima en gelukkig is het einde nog lang niet in zicht, haha :D.

Tot schrijfs allemaaaaaal!

DIKKE LIEFS

-----

Dit was afgelopen week. dan nu het laatste nieuws: sinds donderdagnacht ziek....

flinke koorts, soms ruim boven de 39 graden. niet al te best dus. heb de afgelopen dagen dan ook grotendeels slapend doorgebracht en enkel kaakjes gegeten en water gedronken. zaterdag naar de dokter geweest. zou keelontsteking hebben. heb medicijnen gekregen, dus hoop dat het allemaal wat beter gaat. ik kon het echter niet laten om gisteren en vandaag nog even naar het ACCC te gaan, om te kijken of daar alles goed ging en de schilders te betalen. aangezien ik de enige verantwoordelijke ben had ik ook niet echt een keus, maar ik wilde het graag zien. vandaag is alles af gemaakt! maandag en dinsdag heb ik vrij.. als ik me dan beter voel ga ik woensdag weer terug naar cuddalore (ben vandaag naar Amaidi gegaan). even afwachten dus en lekker uitrusten.

en ten slotte: wat een verassing dat zelfs mijn oma, die nooit iets van computers moet hebben een lief berichtje achterlaat op mijn blog! superlief :)

xxx